Bir gun insan virgulu kaybetti,
o zaman zor cumlelerden korkar oldu ve
basit ifadeler kullanmaya basladı;
cumleleri basitlesince düşünceleri de basitlesti.
Sonra ünlem isaretini kaybetti;
alçak bir sesle ve ses tonunu degistirmeden konuşmaya başladı.
Artık ne bir şeye kızıyor, ne bir şeye seviniyordu.
Hiç bir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.
Bir sure sonra soru isaretini kaybetti ve soru sormaz oldu,
hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu.
Ne evren, ne dunya, ne de kendi apartmanı umurundaydı.
Birkaç yıl sonra iki nokta ust uste isaretini kaybetti ve davranış nedenlerini baskalarına açıklamaktan vazgeçti.
Ömrünün sonuna dogru elinde yalnız tırnak isareti kalmıstı.
Kendine özgu tek dusuncesi yoktu,
yalnız baskalarını dusuncelerini tekrarlıyordu.
Düşünmeyi unuttu ve
boylece son noktaya eristi.
|
