Bu aralar kabimde derin ağrılar var
Acıyor yolda yürürken, aslında yaşlıda sayılmam
İlk zamanlar anlayamamıştım hayatım tüm olağanlıyla devam ediyordu
Şimdi çekemiyorum keşmekeşi gücümü kaybediyorum.
Bitti!!!
Kim derdi ki değilmi?
Bugüne kadarki tüm kaybetmişliklerimden daha fazla yer kaplıyordu senin gitmen ,
Şimdi yürüdüğümüz yollarda avutuyorum kendimi.
Korkuyorum kaldırımdaki taşlara basmaya çünkü ya ayak izin kaldıysa...
Basamak istemiyorum o taşlara ayakalarım gitmez.
İçimdeki sıkıntı kendimi aştı bugünlerde.
Aynaya baktığımda yüzümün kenarında ki kırışıklıklar herşeyi anlatıyor.
İçi bu kadar kötülüklerle dolu olan bu dünyada bir senin ellerin iyi geliyordu oysa ki
Kimim vardı ki zaten
Sen olduktan sonra bir senim vardı artık hayalin bile yok.
Öyle ki yaşadığım arabesk acılara gülüyorum sessiz sessiz.
Sensiz olan herşey tadsız ve o kadarda ifadesiz...
Seninle olmayan mutluluk çocukaları bile kandıramıyan yalancı bir masalmış anladım.
Yeni yeni anladım.
Dönüp dolaşıp aynı sokaklarda yürümekten aynı şarkıları dinlemekten aynı sözleri söylemekten bıktım.
Hayatıma girmeden önce hırçındım , inatçıydım.
Durmadan kaybedeceğim olmadığı için gözlerimi karartırdım.
Senden sonra o gözlerimi sadece senin gözlerine is yaptım.
Hiç çıkmayan bir is...
Şimdi ise hayat devam ediyor.
Bir şekilde ayakata kalmam lazım.
Senin kalıntılarını yama yapmak zorundayım kendime en azından.
Senin bana yaşattıklarınla yaşamak...
Sanırım daha iyidir hiç yaşamamaktan.
Bana kalan bu belirsizlik yolu ne zaman biter muallak
|
