sıkışıp kalmış gibiyim bu aralar... en çok hayata... kelimelerin düğümlendiği, cümlelerin üç nokta ile bittiği, nefes almanın zorundalık olduğu, göz kapaklarımın zor açık kaldığı,... bir hayata sıkışmışım sanki... boğulamıyorum da yüzmeyi öğrenmişim zamanında... yorulmuşum da epey suyun içinde debelenmekten... insan unutamıyor ki bildiklerini... belkide sırf bu yüzden boğulamamak... böyle zamanlarda çığlık atarsam rahatlıyacakmışım gibi geliyor... ve ben her zamanki gibi içime atıyorum çığlıklarımı... çığlık attıkça büyüyor içimdeki boşluk... her çığlık daha çok yankılanyor boşlukta... daha da sıkışıyorum... yeter..! DUR! gelme hayat üstüme..!
isaalp__________________ |
