[i][b]
Yaşayamadığım çocuk'ça günlerim.
Pek sesi soluğu çıkmayan masum tebessümlerim oldu benim.
Küçük şeylere sevinirdim.
Bazen ilk sayfaları başka bir çocuk tarafından karalanmış bir kitap,
bazen kuyruğu kopuk, yamuk uçan bir uçurtma....
Meşin top derdik, şimdi bütün çocukların oynadığı futbol topuna.
Öyle herkes'te olmazdı tabi.
Benim hiç olmadı örneğin.
Bremen mızıkacılarını okurdum, günde 5 bazen 7 defa.
abartmışsın Hayrettin dediğini duyar gibiyim şu an.
ama başka kitabım olsaydı, ne diye aynı kitabı okuyim'ki?.
İş hayatına atıldığım dönemde, oyun çağındaydım henüz.
Sebepsiz sevdiğimi sanıyordum bu eczane işini.
Nereden bilebilirdim'ki bir gün sana geleceğimi.
çocuk'ça bir oyun gibi gelen çalışmaların bir gün karşıma hayatımın kadınını çıkartacağını.
bilemezdim'ki....
Ama geldin işte...
gözlerindeki ışıkla,
Yüreğindeki aşkla,
Pamuk pamuk ellerin,
Tertemiz yüreğinle geldin bana.
İyiki geldin çiçeğim. Yüce allahım seni bana nasip etti ya, daha ne istebilirim ki.
Çocukça gülümsemeler,
yırtık uçurtmayı uçurmaya çalışmam,
sanaymış meğer.
Düştüğümde çok fazla ağlamayımışım,
tek bir kitabım var diye üzülmeyişim,
Seni beklememdenmiş meğer.
Kimbilir belkide ben hala çocuğumdur, ve büyüyünce seni daha çok sevicem belkide....
17/07/2007
23:35 Hayrettin..[/b][/i] |
