GÖZLERİNDEN BİR DEMET ALEV
Hangi iklimin gözyaşlarıydı damlayan?
Sönmesin…
“Sakın üfleme muma”
Demiştim…
Belki o mumdu onu anlayan.
Belki,
Kaç olmuştu o yürekte, kaç keredir kainatın yıkılışı,
Kaç olmuştu,
Her kavgadan sıyrılış…
Evet…
Sakın ha!
“Üflenmemeli muma”
Bende içtima akşamları yaşanıyor,
Bende karanlıklar,
Bende nar…
Ve yüreğin kapılarında,
Gözlerimin tedirgin nöbetçileri,
Hüznümü kemiriyor…
Evet,
Üflenmemeli muma!
Şavkında büyümeli gece
İrilenmeli,
Germeli karanlıkları.
Ben karanlıklarda beklemeleri seviyorum.
Nöbetindeyim gecenin.
Mum yanmalı, sönmelere inat!
Ve açmalı kapıları öteler
Güneş erimeli, erimemeli mum…
Erimeli zaman.
Zaman;
Yok, olan bir amandı gölgesinde alevin,
Sabır emziren geceden beslenirken yüreğim,
Beslenen sen…
Evet,
Üflenmemeli muma!
Mum gecenin gülümsemesi,
Yürek nefesi.
Mum yeni güne gebe,
Seherin,
Şafağın,
Sabahın müjdecisi!
Mum yarınlar…
Ve
Mum alevinde ufuklara yansıyan
Sevgiliden bir yeni haberdi güneşin bugünkü hitabı.
Mum güneşti,
Gündü,
Akşamdı,
Mum;
Son turnaları geçen akşamların selamı…
Şimdi,
Of çekmek var titremelerde.
Mum ve ben,
Akşamın aşklarını paylaşırız içimizde…
Birde,
Dün kadar yakın,
Yarın kadar uzak sevgilinin gözlerini
Derinlerde…
Evet,
Üflenmemeli muma!
Ey mum!
Hisseder misin?
Bestelenmeye gebe bir şarkı,
Bir türkü yakılmaya sabırsız,
Ve
Yüreğin rahmine inme telaşında bir şiir,
Alevinden içmek arzusunda erimek ister…
Bilir misin?
Paylaşılmayan denizi
Nasıl ay çekerse hasretle gökyüzüne
Ya deniz âşıktır Ay’a
Yâda Ay denize
Oysa ne kadar da uzaklar birbirlerine…
Bende senin şavkında çekiliyorum gözlerine sevgilinin
Ya gözleri âşık gözlerime
Ya gözlerine gözlerim
Belki de
Kendimi kandırıyorum…
Ey mum!
Üflenmemeli sana…
Sen;
Mor dağlarda sarı şafak söküşü
Gök mavisi düşlerimle buluştun.
Erirken yüreğin aşağılara sabrın titizliğinde
Ve yığılış ötelerden
Sende hasreti saklıydı sevgilinin
Işığında dirildi sevdası kalemimden…
Sen,
Yarenim,
Sen yüreğim…
Seninde gözlerin var.
Gözlerinden aldı kıvılcım yüreğim
Ve lavlaşan aşkım çağladı gözlerimden…
Alevinde
Sevgilinin rüzgârı var
Dedim ya!
Dünler kadar yakın yarınlar kadar uzak
Ve
Özü kemiren kuşkulardan bir kuş gibi sıyrılarak
Dalar ışığına…
Bu nöbet sürsün
Yan sen ebedi
Raksında ben eriyim duvarlarda
Sen değil…
Üflenmemeli sana!
Sönersen eğer,
Bir med-cezir
Bir tükeniş ritminde tükenir düşlerim
Zaman zehir…
Ey mum!
Sönersen,
Bilesin ki,
Ömrümün caddeleri karmakarışık.
Kalmaz ne iz, ne şerit,
Unutma!
Sönersen sen,
Ben kendi ateşimde erit…
Sevgiliye müjde sal
Sönmedin,
Sönmeyeceksin…
Seni,
Bir vuslat nefesi bitirmeli özlemin varsa karanlığa
Benim bir hasret karası nefesine nefesimle karışmaktır ütopyam
Bilesin.
Nefes mi var hasretten öte
Nasıl üflensin…
Yan ebedi yan
Sana üflenmemeli!
|
