Akan göz yaşlarıma bakıp ta ne kadar üzüldüğümü düşünme sakın! Bil ki sende geçmişe dair bir şeyler hatırladığım içindir, olmasını asla istemediğim ne var ki şimdi "keşke" dediğim...
Arkanı dönüp giderken söylediğim "gitme" lere aldanıp seni ne kadar da benimsediğimi düşünme sakın! Bil ki sende geçmişe dair gitmesini istemediğim insanlar gördüğüm içindir, yüzlerine karşı diyemediğim gecikmiş bir yalvarıştır haykırışım, ne var ki şimdi "keşke" dediğim...
Sen "ölürüm" dediğime bakma sakın! Bil ki yokluğun değil hayata dair son yaşama sebebimin elimden alınmasına neden olan! Yokluğunla asıl ölünmesi gereken yokluklara kavuşma isteğimdir "ölüyor" olmam...
Sen bakma bu sözlerime! Ben dünyanın en beceriksiz yalancısıyım, zaten hiç yalan söylemedim ki, ben zaten yalan söyleyemem ki...
“Gözlerimde yaş, sesim titrek, dudaklarımda "gitme" tercihimi yinelerken ölen benim ardından... Gitmeni hiç istemem Sen daha gelmemişken...”
Seni hatırlatan herşeyi Büyüttüm yalan değil...
Her geçen gün bir şeyler aldım kendime senden bana doğru,
Önce gözlerini aldım hapsettim gönlüme,Her defasında içim ürpererek baktığım,Bakmaya doyamadığım...
Ellerimi yıkamadım saatlerce;Her hücresinde sen vardın...
Sonra kazaklarımı katladım;Üzerindeydi kokun,
Sesini duyamadığımda karşıma alıp konuştuğum
Göremediğimde bağrıma bastığım...Sonra... Sonra bir şarkı seçtim kendime!...dinledim Beğenmedim...Sonra bir tane daha...Onuda...
Bir tane daha... onu da;Karar verdim! Tüm şarkılarda sen vardın artık...Annem kazaklarımı yıkamış geçenlerde...
Şarkılar bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyor artık...
Peki ya gözlerin...İşte onu kim alacak gönlümden,
İnan ben de bilmiyorum...
Ve yalan değil seni dinlemedim ben! Senle gelen her duyguya aşık olmaya hazır bir bedende büyütmeye başladım ruhumu... Mutsuzluğunu sevmeyi öğrendim bana dahi ulaşmak istemediğin günlerde, öfkeni sevmeyi öğrendim sesini benden kaçındığın saatlerde, mutluluğunu sevmeyi öğrendim tebessümün dudaklarında gözlerin gözlerimde... Bir sensizliğe hazır olmadım, hazırlanmak istemedim sensizliğin tadına varabilmek için, senle gelen her duyguya hazır olacağım ya! Ne kadar acıymış sensizlik... Seni dinlemedim..
Ben yakını sevdim, yakınımdakileri yaşamayı uzaklara tercih ettim.. Bazen onlar oldular uzakta, bazen ben uzağın ta kendisiydim... Ama ben hep yakın olmayı seçtim, belki bugün ilk defa bu yüzden kendimi yenik hissettim...
Bazen diyorum da keşke bir “Urfa Biberi” olsaydım...
Hem uzakları çağrıştıran bir adım hem de acı olurdu tadım, acı ama vazgeçilmeyen... Gözlerin yaşarsa da, bir daha asla desende her defasında tatmaya doyamadığın... Belki de şimdi yalnız olmazdım... Yalnızlık; sensizlik
Sen; yoksun..
Bazen diyorum da keşke bir “Urfa Biberi” olsaydım... |
