Anlamalıydım ben üzüldüğümde kılını bile kıpırdatmamandan, sadece işin düştüğünde aramandan,''ne haber nasılsın'' lafının arkasında '' görüşelim mi ?'' ekleyememenden anlamalıydım sevgisizliğini...
Ben seni görmek için sınırlamı zorlarken, senin umursamamandan, alaycı konuşmalarından, ya da senden vazgeçerim diye korkup önüme bir parça yem atmandan anlamalıydım...ben hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı davranmamıştım oysaki, severdim özgürlüğümü, asi olmayı, bir bardak suda fırtınalar koparmayı, kimseye hesap vermemeyi... bir bunları sevdim bir de seni sevdim... ilk defa birisi benden hesap sorsun istedim..ne kadar da kolaydım senin için..ne kadar da zahmetsiz...tabii ki bocalardın, emindim düzgün insan olduğumdan hayatında hiç karşına çıkmamış kadar düzgün, emindin seni çok sevdiğimden ve düşündüğümden..öyle olmasaydı her probleminde ilk beni ararmıydın...nedenleri niyeleri merak etmedim inan hiç..bu kadar sevgisizliğinde seni nasıl bunca sevdim onu merak ettim..benim için ne düşündüğünü beni nasıl gördüğünü,sende ki beni merak ettim... artık hayal kurmuyorum, geçmişe bu kadar bağlı olmamın sebebi o zaman çok mutlu olmam bunu biliyorum.. Şimdi tekrar başlasak da yalnızlığı paylaşsak da sana gönlümü açabilir gözüm kapalı sana güvenebilir miyim sanıyorsun ?
Şimdi artık tek başımayım... Hiç değilse hakkını veriyorum yalnızlığın... iki kişilik kocaman bir boşluktansa kendimi ve sensizliği yeğlerim..Artık kendimi görmek için aynalara bakmıyorum..üşürüm diye bana aldığın kazağı giymiyorum..ağlarım diye türkü söyleyemiyorum..Belki de sen haklısın artık ben bile kendimi tanıyamıyorum...!!! |
