Sevgilin,
İnsan hep ayrılıklarda yazdı şiirini.
Ayrılıklar aşk ateşini tutuşturdu.
Ayrılıklar, mecnun etti leyla etti.
Ayrılıklar,insanı yazık etti del etti.
Dağlar delip kendisine yol etti...
Sevgilim,
Hiç bir güzelliği görmez varlığım.
Senin varlığında varım,
Varlığında hayat bulurum.
Nefes nefes kök salarım.
Acının, kederin,ayrılığın bağrına.
Başaklar veririm,sevgiden aşk tan yana.
Sevgilim,
Ayrılıklar,kurutur kökleri.
Boyun büker başaklar.
Bir ses duyulur ta uzaklardan.
Can gelir hayat gelir,
Yeşerir hayatlar.
Umutla kavuşma vaktını sıralar.
Üç gün, beş gün, bazan yıllarca.
Sevgilim bilirmisin?
Seni ne çok özlediğimi.
İlk ayrılığımız bizim,
Aşkın en doruk noktasında,
Hasreti yaşamak.
Meğer ne zormuş.
Ayrılıklar,
Sahi sevgilim...
Havva Önder |
