Boşadım ilham perilerini... Sabahtır buruşturup attığım bu kaçıncı kağıt bilmiyorum ama mısraların bana kırgın olduğu aşikar. Eskiden böyle hüzünlü ve böyle ağlamaklı olduğum vakitlerde bütün ilham perileri gelirdi ziyaretime. Mısralar yanı başımda olurdu hep. Tavşan kanı çayımın yanına birde sigara yakardım. Koşarak peyda olurdu kalem ellerimde. Kelimeler dans ederek düşerdi satırlara. Şimdi ceketimin cebinde asılı durmaktan ve mesai giriş- çıkış imzası atmaktan başka işe yaramıyor kalemim. Bu vakte kadar çok mu hızlı yazdım bilmem ki? Hani şu hız ve seyreklik meselesi takıldı kafama.
Belki de başından beri hak etmediğim bir sıfattı şairlik. Öyle ya böyle bir iddiam yoktu dersem kendimi kandırmış olurum. Tükendi beklentilerim... ben artık şairde değilim. Kağıtları buruşturup atan, kalemi elinde evirip çevirip masaya bırakan ve boşanmış biriyim perilerden.
Sen ve sevmek kelimelerini evirip çevirip ters düz demeden cümle yapıp ve aynı cümleyi şiirde otuz defa kullanıp “Ben Şairim” diyenlereydi sitemim ama şöyle baktım da okumayı bilmeyenlerin ve anlamaktan aciz alkış severlerin çoklukta olduğu şu zamanda mahkeme ilam belgesine dahi şiir demek çok mümkün. Cümleleri ikiye üçe böl alt alta yaz kafi sanki. Devir kabiliyet devri, yürek devri, düşünme devri değil; devir maddiyat devri.
İlham perilerini boşadım dedim ya hani; aslında onların beni bırakıp gittiklerini gurur meselesi yapıp söylemeyecektim ama terk edilmişliklere alışkın ben bunu da kabul etmeliyim sanırım. Beni terk edenlerin peşinden nasıl gitmediysem...
Kağıtlarımı bir simitçi çocuğa verdim, kalemimi de bir ilkokul talebesine. Benden kalan birkaç şiirde armağan olsun hayata.
