evet bu başlığı açmamın en büyük sebebi
kendimiz yada ailemizde bu hastalığa yakalanan yada kıyısında olanların yaşadıkları türleri ve tedavileri
kansere artık doktorlar grip gözüyle bakıyorlar basitmiş gibi
ama yaşayanlar yada yaşama sahfasında olanları büyük zorluklar bekliyor ruhsal olarak kendileri ve aileleri yıkıma uğrayabiliyorlar
birnebze buraya yaşananları yada yaşadıklarınızı yazarak birpaylaşım sunabilmektir
saygılarımla
tedavi aşaması zor bir süreç hem hasta hemde yakını için...kemotorerapi ile başlayan lazer vs.. teknikleri de beraberinde hizmete sunan gelecegin vebası durumunda.
bu hastalığın pencesine düşenlere ALLAH sabır ve şifa nasip etsin...
güzel bir konu umarım bu hastalıkla yüzyüze kalan arkadaşlarımıza güzel örnekler sunarak telkin ederiz
GENETİK,STRES,YOĞUN ÜZÜNTÜ,BUNLARDA ETKİLİ
AMA ben HALA NEDEN BÖYLEBİR ŞEYE YAKALNDIĞIMIN ÇÖZÜMÜNÜ BULAMADIM,SADECE ALLAH IN SINAMASI OLARAK KABUL EDİYORUM,ONDAN GELEN BAŞIMIN ÜSTÜNE
benim kardeşimde 14 yaşında ostersarkom(yani yumuşak doku kanseri) teşhisi konuldu...
daha ortaokul öğrencisiydi...ortapedi uzamnı sayın ataberk aynan şu cümleleri bir çırpıda çıkrdaı agzından"sol ayagını diz üstünden almalıyız" almak kelimesi onların literatüründeki gibi kullanılmadı bu cümlede...
kanımın donduğunu hissettim.zaman durdu..sanki etrafımdaki herkes zavallı diye bakıyordu.oysa ben kardeşimden 1 yaş büyüktüm.
babam inanamadı annemse köşe başında ağlıyor...asla zihnimden silinmeyecek bir film karesiydi...
sen abalsın ona yakınsın sen söle tedaviye başlayalım.
çok korkmuşdum.bide sol canım acıyordu.
bi kaç tekik ve ayr ayrı hastanelerde denedik şansımız sanki sonuç değişecekmiş gibi...
ankara o yıl en soguk günlerini yaşıyordu
yıl 1999 şubat...hiç görmemişdim ankaayı ve böyl bir şeyle karşısına çıkmakda üzmüşdü beni..
kardeşim elimden tuttu 14 yaşında fakat büyük bir olgunlukla YENİCEM dedi...
1999 25 nisan perşembe saatler 10:30 kardeşim ameliyatta...ve ben ömrümden 10 yıl gitmiş gibi yorgun hissediyorum kendimi.ya annem babam bitmişdir...akşam 4 suarında göründü kardeşim...sol agaı alındı.ama güçlydü.
3 ay sonra inanılmaz bir kuvvetle protezini takdı yürümeye başladı=) işde o an kelimelerle anlatılmaz.yürümeye başlayan bir bebegin adımlarını izler gibi bakıyorduk sevgiyle.
ama bir sorunumuz vardı...metasas(nüks etmek)la akcigerinde yayıldı.
2001 sol akcigeri 2002 sag akciger ve kaburgasının biri alındı...ama bu iki operasyonda annemi kaybetmemizin onu yaşattığı tarnvaydı...
şimdi çok şükür hamd olsun rabbime 26 yaşında kamuda bir sağlık görevlisi...elini uzatmaktan çekinmiyor...hasta olana sevgi gösteriyor...
kemoterapinin döktüğü saçlar yerine sırmalar uzuyor
ve ben hep inandım rabbim şifasız dert vermiyor.
ve bu asrın vebasıyla mücadele eden tüm kardeşlerime rabbim yar ve yardımcısı olsun
NE GÜZEL BİR İRADE,MEVLAM BİR DAHA ACI GÖSTERMESİN,
BENDE KİSTİN ALINMASI İÇİN AMELİYAT OLMAM GEREKİYOR AMA OLAMAM ŞU AN 25 AYLIK BİR SEVDAM VAR DAHA DERDİNİ ANLATAMIYOR EN AZINDAN 1 YADA2 SENE SONRA OLMAYI DÜŞÜNÜYORUM DOKTORLARDA KIZIYOR BANA