Özlem... - Sayfa 4

	Üye Girişi \| Üye ol \| Üye Arama \| Üyelik Problemleri Ana Sayfa

Sen ne yapiyorsun ?

Nostalji arama:

Toplam Cevap: 57

Ana Sayfa >> Nostalji >> İlişkiler >> Özlem...

Sayfalar: Önceki 1, 2, 3, 4, 5, 6 Sonraki

Yazar

Özlem...

Yabancı..

"ÖZLEM"
Gözlerim gözlerinin üzerinde, ne varsa geçmişe dair hepsini atmışım.
Bir seni almışım yanıma, bir de sevdamı.
Gerçek nedir, ya hayal, unutmuşum hepsini…
Bir sana sarılıyorum, bir de yüreğimdeki sevdaya.
Bir de yıldızlar örtüyor üzerimizi.
Her biri aşk dolu yıldızlar…
Teninden yayılan sıcaklık deliyor gecenin karanlığını…
En gerçek şey, tek gerçek şey sensin şimdi…
Senden öncesi yoktu sanki, sonrası da olmasın.
Tenlerimiz bu ateşi beslerken ruhlarımız da birleşsin.
Bir olalım, tek olalım, biz olalım, varsın kimse bilmesin.
İlan etmeye gerek var mı bu coşkuyu ille birileri bilmeli mi yüreğimizdeki uçarı kuşları.
Sevmek yetmesin bize, birleşsin dudaklarımız ve hiçbir söz o anı anlatmaya yetmesin.
Sadece kendi isteğimiz için, içimizden geldiği gibi öpüşlere süsleyelim anlatması mümkün olmayan bu sevdamızı.
İki kalbin arasına özlem girmesin.
Yalnız günlere, yalnız geceler inat, özlemek kelimesini çıkaralım aşkımızın sözlüğünden.
Özlem aşkın parçasıdır bilirim, aşık olmayan özlemeyi de bilmez bilirim ama, varsın bu sefer de böyle olsun ne dersin.
Özlemi kilitleyip bir sandığa, anahtarını atıverelim denize ne dersin.
Yorgun düşünceye dek sevelim birbirimizi…
Birbirimizi görmeyi engelleyecek diye uyumayalım geceleri…
Her zaman sanki ilk görüşüyor gibi heyecanla, son kez görüşüyor gibi bırakmamacasına sarılalım birbirimize…
Komik şeyler söyleyelim, gülelim…
"Ya biterse bu güzel şey" diyelim, üzülelim.
Unutalım zamanı, o anın içinde durup kalalım.
Yaşayalım sevgilim, yaşalım.
Kendimiz için, aşkımız için yaşayalım…
Bize dayatılan senaryoların değil, sevdamızın oyuncuları olalım.
Her zaman aynı parıltıyla baksın gözlerimiz birbirimize…
Seninle olmak yaşamın bana verdiği en büyük mucizelerden biri.
Mucizelere inanmayan ben, şimdi bu mucizeyle yaşamaya alıştım.
Bir kez kondu yüreğim yüreğine.
Anla beni ve tut elimi…
Yürüyelim birlikte bu sevdanın yolunda.
Bu aşk bize çok yakışıyor sevgilim.
Yakışanı üzerinden çıkarma…

10-06-2007 22:22

Yabancı..

Özledim seni...
Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir...
Beynimi uyuşturuyor özlemin...
Çok sık birlikte olamasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca ay içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp sürekli bir boşluğa dönüşüyor.
Sabahlara seni okşayarak başlamaları, akşamları her işi bir kenara koyup seninle başbaşa karş ılamaları özlüyorum; oynaşmalarymızı, hırlaş malarımızı, yürüyüşlerimizi, kaçamak tatillerimizi, sevimli haşarılğıını, çocuksu küskünlüğünü...
Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken...
Bilsen, ne zor gitmen gerektişini bile bile "Kal" demek sana...
Ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unutmandan geçtişini bilmek...
Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur oldu?umuzu görmek ve sana bunları söyleyemeden "Git artık" demek...
"Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne zor...
..Sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden; sesin, kokun hala beynimdeyken...
..Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşıylaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden...
..Yeni bir sevdayı kesinlikle yasakladığım kalbime söz geçirmek...
..Ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna, birlikte güneşlendiğimiz onca yazı, yanyana titreştiğimiz onca kışı, paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına, arkandan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor...
..Yokluğunu beklemek, ne zor...
Bunlary düşündükçe, şu anda uzakta bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek panikliyorum. Bütün engelleri aşıp, terk edilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları, yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini örtmek geçiyor içimden...
Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum.
Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde, terketmişlere özgü bir terk edilme korkusunu da yüreğimin derinliklerinde duyarak sana koşmak, yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek ve "Dön birtanem" demek istiyorum:
"Geri dön... canın seni bekliyor..."