Dusler Sokagi
Üye Girişi | Üye ol | Üye Arama | Üyelik Problemleri
Ana Sayfa
Sen ne yapiyorsun ?
Nostalji arama:
Toplam Cevap: 80
Ana Sayfa >> Nostalji >> İlişkiler >> mektup yazar mısınız?
Sayfalar: Önceki  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9
Yazar mektup yazar mısınız?
udambara
Mesajlar: 353

Yüreğimi sıkıştıran bu kesif hüzün, belki de terketmişlere özgü gizli bir
terkedilme duygusudur.

Özledim seni...

Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir…

Beynimi uyuşturuyor özlemin…

Çok sık birlikte olamasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca yıl içimi
nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.

Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp mütemadi
bir boşluğa dönüşüyor.
Sabahlara seni okşayarak başlamaları akşamları, her işi bir kenara koyup
seninle başbaşa karşılamaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, hırlaşmalarımızı,
yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü…

Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift
kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken… ya da kolyeni
çözdüğümde kollarıma atlarken…

Hasta olduğunda, o korkunç kriz gecelerinde günler, geceler boyu nöbet
tuttuk başında… o şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar
ederek…

"Atlattı" müjdesini kutlarken yorgun bedenindeki yaraları okşayarak,
doktorun böldü sevincimizi:

"Yaşayamaz artık bu evde… yüksek binalar ve beton duvarların gri kentinde"
dedi, "O gitmeli… ve kendine yeni bir hayat çizmeli…"

Bilsen, ne zor gitmen gerektiğini bile bile "Kal" demek sana…

Ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unutmandan geçtiğini bilmek…

Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğumuzu görmek ve sana
bunları söyleyemeden "Git artık" demek…

"Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek
sana ne zor…

Sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden, sesin, kokun hâlâ beynimdeyken…

… seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı
gibi bakmanı istemek senden…

… yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek…

… ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka
koltuğuna, birlikte güneşlendiğimiz onca yazı, yanyana titreştiğimiz onca
kışı, paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak
yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına, arkandan pişmanlık gözyaşları
dökmek ne zor…

… ne zor hiç tanımadan seni emanet ettiğim bir şoföre "Hızla uzaklaş buradan
ve gidebileceğin kadar uzağa git" demek…

… yokluğunu beklemek, ne zor…

Bunları düşündükçe, şu anda uzakta bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek
panikliyorum. Bütün engelleri aşıp terkedilmiş caddeleri, kimsesiz
sokakları. yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını
okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini örtmek
geçiyor içimden…

Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran
duyuyorum.

Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde, terketmişlere özgü bir
terkedilme korkusunu da yüreğimin derinlerinde duyarak sana koşmak,
yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek ve

"Geri dön bebeğim" demek istiyorum:

"Geri dön… kulüben seni bekliyor…"
05-05-2007 02:15
Sayfalar: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9
Şiirler | Hikayeler | Komik Hikayeler | Anılar | Güzel Sözler | Fıkralar | Ekart | Nostalji | Yigit Özgür Karikatürleri

Etiket | Forum | Gezi Rehberi
Copyright © 2005 DuslerSokagi.com. Bir eğlence sanatı. | iletisim: iletişim