Cevap Ekle

Toplam Cevap: 5703

Sayfalar: Önceki  1, 2, 3 ... 557, 558, 559 ... 569, 570, 571  Sonraki
Kutudaki yazili sayfaya git -->
Yazar	AŞK YAZI-YORUM
angellll Mesajlar: 72	yalan yalan ask yalan olan 18-11-2008 00:37 | | Şikayet Et!
Yabancı.. Mesajlar: 4899	Yüzyıllar önce yüzyıl uyuyan bir prenses varmış ,bir büyücünün zulmünün esaretinde kimbilir belki olabilecek bir uyanışı beklemiş yüzyıl boyunca. İşte o masal; Her masalın ,her söylencenin uzun uykusunda bir uyanma vakti vardır.Ve o gelmeden girişilen her eylem bir serüven yalnızlığı olarak kalır.Öyle anılır. Ve yüzyıl sonra vadesi erişip bir prens çıkmış ortaya.Masalın ve yüzyılın kendisine verdiği bu görevi seve seve üstlenmiş; zaten uyuyan güzel hakkında yüzyıldır söylenegelenlerin etkisinde daha onu görmeden deliler gibi tutulmuş ona.Kendisine verilmiş misyona mı,uyuyan güzele mi aşık olduğunu ayıredemeyecek kadar toymuş o zamanlar.Böylelikle hayranlığın ,sevginin,sevdanın,aşkın,cinselliğin ve beraberliğin bir kulak dolgunluğu olduğunu birkez daha görüyoruz "Bizim"sandığımız birçok duygunun,düşüncenin,değerin ve doğrunun içimize usul usul işlenmiş bir kulak dolgunluğu olduğunu... Ve prens dudaklarında yüzyıldır beklettiği öpücüğüyle birlikte saraya doğru yollandı. Masalına kahraman olma zamanı gelmişti. Prensesin odasına geldi.Prenses uykusunun içersinde batık bir gemi gibi gizemliydi.Uykusuyla bütünlenmiş güzelliğine,efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı Prens.Çok uzaktan ,çok uzaklardan,tam yüzyıl sonrasından baktı. Sonra kararını verdi: Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu. O gün gelse de. Uyandırdığında bu sevdanın,bu büyünün,bu tılsımın bozulacağını biliyordu çünkü; bir bakış,birkaç söz,bir dokunuş herşeyi bozacaktı.Sevmek suskunluktu, sevmek kesin sessizlikti,sevmek uzaklıktı,sevmek dokunamamak,erişememek, sevişememekti. Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek. Gözlerini açar açmaz ,yüzyıldır gördüğü düşlerin anımsayamadıklarından ve o düşlerin tümünden,sızıya benzer bir duygu olacaktı kalakalmış olan. Biliyordu bu sızı hep olacaktı.Kaldı ki,o düşlerin tümüne eğemen olan ortak motifler,zaman zaman,yani yaşadıkça;yaşamını,ilişkilerini yoklayacaktı elbet. O düşlerin tümü anımsanmak içindi.Sonsuz bir anımsayıştı herşey;anımsayış ve unutuş.Ömrünün bundan sonrası düşlerinde gördüklerini yaşamakla geçecekti.İnsan uzun uykulardan sonra yalvaç bir yalnızlığa uyanıyor. Aradan yüzyıl geçtikten sonra hiçbir uyanış mutlu olamaz. Benim için artık çok geç kalmış bir sevgi bu,ben seversem yüzyıl öncesinin sevgisiyle seveceğim,o severse, beni üzerinden yüzyıl geçmiş bir sevgiyle sevecek.Aramızda kaç takvimin uzaklığı duruyor.Bir öpücük,yalnızca bir öpücük bu uzaklığı kapatmaya yeter mi? Sevgi, Zehirli bir düşün,büyülü sözcüğü... Öte yandan sevmek göze almaktı,sonuna dek gitmekti,gidebilmek yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında,ya da uyanır uyanmaz onu eskisi kadar sevmeyecekti.Çünkü sevmek sessiz ve tek başına birşeydi.Sevmek yalnızlıktır.Onu eskisi kadar sevemeyeceğinden korkuyordu.Onu uyandırmaktan korkuyordu. Eskisi kadar sevemeyecekti,belki de hiç sevemeyecekti.Çünkü arada o orman, o karanlık,o geçit vermez,o giz olmayacaktı artık.İşte odasında duruyordu. Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini. Arada ne ormanın, ne de yüzyılın karanlığı olmadan onu nasıl sevebilirdi?Bu kadar büyük sorumluluğu yüklenebilirmiydi?Sevmenin zahmetini,birlikte omuzlanacak olan zahmeti yüklenebilirmiydi? Paylaşmaya,tartışmaya,özveriye,anlayışa gereksinen iki kişilik ilişkiyi göğüsleyebilir,götürebilirmiydi? Sevmek imkansızlıktı. Kendimizde beslediğimiz,kendimizde büyüttüğümüz,kendimizde saklı duran bir şeydir sevmek.O hep bizdedir,bizledir,usul usul biriktiririz onu,içimizde yığılı durur.Ve günün birinde ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize. Sevmek,kendi kendimizi büyülemektir; kendi kendimize yaptığımız büyü. Oysa yeniden başlayacaktır arayışlar,pişmanlıklar,yanılgılar.Herşey "tamamlanmak" içindir.Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut, aynı arayış,aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz. Gözümüz arkada kalmıştır. Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil,masalını seviyordu Prens. Masalın bittiği yerde hayat başlar. Murathan Mungan 22-11-2008 23:38 | | Şikayet Et!
İnCiTaNeSi Mesajlar: 14603	Veresiye vicdanlar satın alıyorum.... Düşlerim iflasın eşiğinde... Aşk hırsızına çıkmış adım.. Ruhum yer yer hacizlerde. Gözlerim karanlığa mahkum Kalbime müebbet verildi.. 23-11-2008 14:37 | | Şikayet Et!
İnCiTaNeSi Mesajlar: 14603	Düşlerimi topladım gözlerime Her yumdugumda biraz sen Biraz sen akıyor yanaklarımdan Korkularım oluyor Ürperti Sarıyor bedenimi Sonra acıyorum kendime Nedenn Diyorum sessizce... Ben bir seni unutmayı denemedimm ... Birde beni bırakıp gittigin günü Kimbilir belkide terkedisin Seni unutmam için Tek sebeptirr !!! 23-11-2008 14:38 | | Şikayet Et!
İnCiTaNeSi Mesajlar: 14603	Gözlerimle gözlerini okşamak Saçlarında demet demet Sonsuzluğu koklamak Bir ömür yetmez bana inan Aynı yastığa baş koymak Sensizliği sunma bana su diye Ölümüm olur kaşlarını çatman Hıçkıra hıçkıra ağlamasın umudum Gidişinle vurma beni keleş mermisi gibi Gel nihayet baharda beni sevsin Gülüşünle erit buzdan köşklerimi Kuran sesi duyulsun topraklarımda Gönül limanımda sensiz kalmasın sevgim Bakışım hasret kalmasın sana. Gece buz gibi soğuk Üşüyor yüreğim avuçlarımda kuşlar ölür Senin olmadığın yerlerde Öksüz kalışım yalnızlığımın şarkısıdır Duyulmaz mı sana feryadım Kurutmaz mı gözlerini hayalim Düşer gibi karşımda durma Uykusuzluğum sen olmadığın içindir Yaramda kanıyor ellerin sarmıyor. Sen, bitiremediğim en güzel şiirimsin Okumaya hiç doyamadığım türkümsün Bunun içindir vazgeçilmez oluşun Kumlar yürüyüşünü özledi Rüzgarlar nefesini. Ve sen hala yoksun Ben yaralıyım,tutsağım Ama sadece senin mahkumunum. Esaretimsin hadi kır zincirlerimi Hürriyetim sensin unutma beni. 23-11-2008 14:41 | | Şikayet Et!
ed@ Mesajlar: 583	Hayatımın her noktasında senden bir şey öğrendim Bugün tekrar oturdum ve öğrendiklerimi kaleme aldım Senin sayende bir insana değer verdikçe o insan tarafından kırılıp parçalanmayı öğrendim Her geçen gün yıpranmayı, yıpranmış sevgiler içinde bile Sevdiğine sahip nasıl çıkılır onu öğrendim Yıkık dökük hayaller üzerinde bir sevgi yaratılamayacağını yıprananın Her zaman ben olacağımı bir kez daha gördüm Günlerce gecelerce düşündüm neyini sevdim o zalimin diye Ben seni değil içimde yarattığım sevgiyi sevdim Ve çok yazık ki bir tek doğru gördüm sonuç da O da hiç değişmeyen tek doğruydu Ben sevdikçe sen hep değer bilmedin Üzgünüm sevdiğim benim elimden gelen benim sevebilme yeteneğim bu kadar Artık sende kendi asil dünyanda baş başa kal Gelecek de artık seni beklemiyor seninle dolu hayaller kurmuyorum Artık seni sevmiyorum demeyeceğim ben senin gibi yalanlar söyleyemem Kabul ediyorum hala seni düşünüyorum Ancak bu benim sevgimin gücündendir Herkes senin gibi bir anda aşık olmuyor ne yapalım Ve daha da önemlisi ben sevmediğim biri için kimseyi terk etmiyorum Zoruma gelen ne biliyor musun Senin bütün kaprislerini çektiğim halde kıymetsizleşmek Şimdi sana beddua edeceğim sanıyorsan yanılıyorsun Sana en büyük ceza benim kocaman sevgimi kaybetmek olacak Seni sevdiğim için senden değil kalbimden özür dilerim Çünkü bu cezayı bir tek o hak etmedi Bir gün gerçekten insanların değerini bilmen dileğiyle......... 23-11-2008 23:22 | | Şikayet Et!
Yabancı.. Mesajlar: 4899	ADAM,KADIN VE ÇOCUK... Adam önce kitapları topladı... kadın, kapısı kapalı, ağlıyordu.. çocuk merdivenlerde oturmuş, zaman dursun istiyordu.. bir ayrılığın üç dalıydılar.... Birikmiş ne varsa atma zamanıydı şimdi.. çocuk merdivenlerin basamaklarını saydı.. saçlarını çözdü, bir daha ördü.. kadın kapı kolunu tutmak, kapıyı açmak, adamın yanına gitmek istedi... adam resimleri ayırdı, bir ayakkabı kutusuna koydu.. çocuk kapı ziline baktı, kadın duvardaki saate... adam,açık olan pencereye.. Bir ayrılığın üç kahramanıydılar.... Zaman durmuyor, adam kalmıyor, kadın engel olmuyordu... zaman duramıyor... adam kalamıyor... kadın engel olamıyordu... çocuk boynundaki ipli anahtarla kapıyı açtı.. çizgili defterinin arasından, kuruttuğu gelincik çiçeğini aldı.. kadın balkon kapısını açtı, rüzgar perdeleri uçurdu... adam,açık pencereyi kapattı, masanın örtüsünü düzeltti... bir ayrılığın üç adımıydılar... adam gitti... kadın kaldı... çocuk büyüdü.... şimdi gelincik bir ayakkabı kutusunda, siyah beyaz resimlerle birlikte... ayakkabı kutusunun anısı çocuğun kilitli kalbinde.. bir ayrılığın üç resmiydiler... adam.. kadın ve çocuk... perdeler.. kapı kolu... ve merdiven.... bir ayrılığın üç şahidiydiler... İclal Aydın 27-11-2008 22:42 | | Şikayet Et!
Yabancı.. Mesajlar: 4899	Bir fırtına gibidir aşk Öncesinde sessizsindir Sonrasında yenik Talan eder hayatını bir çırpıda Sen farkına bile varmadan ne olduğunun daha Anlarsın ki Yüreğin ve duyguların elele verip Kötü bir oyun oynamış sana İşte BEN SENİ yüreğimde kopan fırtınalara karşı koyarken SEVECEĞİM.! Bir düş gibidir aşk Her gece koyu karanlıkta dalıp gittiğin boşlukta Hayal ettiğin Gerçeğe döndüğündeyse yenildiğin Umut dolu Bir o kadar yıkıcı, güzel bir düş İşte BEN SENİ Düşlediğim sürece SEVECEĞİM.! Bir cümle gibidir aşk Başı bilinen Ama sonu getirilemeyen Kelimelerle ifade edilemeyen Yarım kalmış bir cümle Ve ardısıra dizilmiş üç nokta İşte BEN SENİ Cümlelere gerek duymadan, sadece sessizlikler içinde SEVECEĞİM.! Bir kumar gibidir aşk İki taraflı oynanan, Biri mutlaka kaybetmeye mahkum olan Kimi zaman hayatını senden alan Kimi zaman sana hayat veren Başkalarından çalınan... İşte BEN SENİ Her kaybedişimde kazanmak uğruna hayatımı ortaya koyarak SEVECEĞiM.! 27-11-2008 23:17 | | Şikayet Et!
EmoTioN [GS RH+] Mesajlar: 19888	aşk yaşıorum.. allah izin verirse (: 28-11-2008 13:49 | | Şikayet Et!
İnCiTaNeSi Mesajlar: 14603	Yine başlıyor hayatımın dinletisi... Önce tane tane dokunuyor camıma Sonra coşkuyla hızlanıyor... Çağırıyor beni çığlık çığlığa. Küçücük hayatıma açılan penceremin buğusunu siliyorum, Gözüm buğulanıyor,akabinde gönül gözüm Ve eşlik ediyorum bende yağmura... Gökyüzü ağlıyor,ben ağlıyorum. O; insanların,haksızlıkların,yaşanmışlıkların kirini arındırırken hayatımdan, Ben yüreğimde yeşermişacıları dindirmeye uğraşıyorum gözyaşlarımla... Ama nafile Gözyaşlarımla besleniyor adetakatran karası acı... Öylesine sert ve yapışmış kalmışki,sökemiyor yaşımın tuzu... Yavaş yavaş diniyor yağmur Uslanıyor gökyüzü... Yürek yağmurlarımsa usulca;iç çekmelere,dudak titremelerine bırakıyor yerini... Uzun süre öylece kalıyorum İç sesim hep aynı şarkıyı tekrarlayıp duruyor: -İstanbul ağlıyor ben ağlıyorum...hadi kalk gel artık dayanamıyorum... İstanbul'a bakıyorum İstanbul yağmur sonrası toprak kokusuna bulanmış Gökkuşağını selamlıyor Gökyüzü pırıl pırıl Ufuk çizgisi bir hat kadar keskin... Dönüp ruhumu seyrediyorum Öylece yığılı kalmış takatsiz,mecalsiz... Gözümün buğusunu siliyorum elimin tersiyle Ama bir türlü netleşmiyor görüntü Anlıyorum ki gönlüm sular altında kalmış... Ruhum,yüreğim,gönül pencerem hatta bedenim Acıların gölgesinde grilere hüküm giyiyor... Ve yine anlıyorum ki bu mevsimde sonbahar HER MEVSİM GİBİ... 30-11-2008 10:42 | | Şikayet Et!

Konuya cevap verebilmek icin uye olmaniz gerekiyor.. Buraya tiklayip hemen uye olun, sizde aramiza katilin..