Avucumda denizler kurur; çöller başlar.
Gözüme geceler üşüşür; sabahlar ürküp uzaklara kaçar.
Sözlerimi hece hece alev sarar; korkarım, bir kez “su” dersem sular alev alır.
Sensiz yokuşlar uzar, yollar uçurumlara uğrar.
Yaraların kabuğu açılır; ırmakların yatağı daralır.
Sele kapılır dağlar; köprüler geçilmez olur.
Dünyanın bütün taşları kirpiklerime biner; güneşlerin hepsi çöle iner.
Elimde kalır ağıtların hepsi; kimse duymaz, kimse ağlamaz, kimse anlamaz.
Bir kuyuya iner gibi; tozlanır şiirler, güfteler silinir, şarkılar boğulur.
Harfler harflere bitişmez olur.
Sahipsiz kalır keman; telleri kopar bağlamaların...
Ahenk bozulur; nefessiz kalır neyler.
Bir “Ah!” etsem, “Ah!”ların hepsi ağlar.
Yoksun buralarda, tadın da tadı kaçtı, lezzetler hüzne bulandı.
Yokluğunu bir sorsan bana, cevapların cümlesi kılıç kuşanır, suların hepsi köpürür,
kuru dallar bin defa kırılır, kuşlar bin kez daha dağılır.
Nicedir kirpiklerimde taşıdığım taşlar yoluma düşer; hüznüme yaslanır, ağlar, ağlar, ağlar.
Bütün yangınların bütün külleri bana savrulur; anka kuşlarının hepsi gözlerimin içine bakar,
bir kez daha uçmak için yalvarır.
Yangını da yaktığımdan, küllerin hepsi yine, yeni ve yeniden küllenir.
Adını ağzıma alsam, her yere her zaman yağmur yağar, denizler denizlere koşar,
bütün dağlardan bütün dağlara kuşlar kanatlanır.
Acıların canı yanıyor adını anınca, susayım diye yalvarıyorlar.
Yaralar senin susuşunla yaralanıyor; bir söz umuyorlar merhem olur diye.
Geceleri sokak lambalarının loşluğuna sığınıp birbirlerine sarılıyorlar ama yine de çok üşüyorlar.
Bir de, evden kaçmış mutluluklar var; hâlâ sığınacak bir köprü altı arıyorlar
ama gözleri aydınlık pencerelerin önünde, belki sen ekmek verirsin diye bekliyorlar.
Umutlar var hemen aşağı mahallede, gecekondu yapmışlar kendilerine,
köylerini bırakmışlar, kalplerden sürülmüşler.
Yolları sorma, onlar hepsinden perişan, köyüne dolanmak için can atıyorlar, kıvranıyorlar ama nafile...
Sen olmayınca, yollar da yolda kalıyor, ayakları taşa dolanıyor.
Neredesin ? Sensiz ayrılık bile ayrıldı sevdiğinden.
Sensiz hüzün de mahzun oldu.
Sensiz şiirler yarım kaldı,
Heceler senin elinden tutup şarkılara sokulmak istiyorlar.
Haberin var mı , burada kuşlar yuvaya uçmuyor; gurbet bile gurbete düşüyor.
Duydun mu, burada bahar geldiğine pişman oluyor; güzün yaprakları kuruyor.
Sensiz ayrılık bile ayrılık olmuyor, kavuşmak bile tat vermiyor.
Sensiz sözler boşluğa düşüyor, sensiz kalem kâğıda dokunmuyor.
Sensiz hüzün bile yüze gelemiyor, acılar utanıp kuytulara saklanıyor.
Suskunluğun zor bana .
Ben sustum, sen söyle iyiliğimi
Bir dilek tut;
Ve sözler duyulsun gece ağlarken,
Yağmur yağsın sen hayaline koşarken,
Kimsesiz resimler çizilsin,
Söndürülmeyen mumlar kalsın geriye,
Yaşanmışlık olsun, yanılsamalar
ardından kayboluş,
Sevdiklerin olsun,
Senin adın MAVİ olsun...
Sessiz bir şiir yazıyorum şimdi
Haykırırcasına, parçalarcasına geceyi
sana adıyorum
Adı MAVİ olsun istiyorum.
Mutlu olmanı diliyorum,
Senin mutluluğun beni mutlu ettiği için,
Gülmeyi, güldürmeyi hak ettiğin için,
Karanlığı aydınlığa, geceyi gündüze,
Üzüntüyü sevince, sessizliği neşeye
Çevirdiğin için,
Gökyüzünü, denizi maviye boyadığın için...
Rotasız gemisinde ruhumun,notasız bir ahenge kapıldım.
Hangi kıyıda barınırdı ki kimsesizliğim.
Hangi dağı sırtlasam kurtulabilirdim ki bu yangından.
Lavları engin denizlere taşıyabilir miydim bir başıma
Yitik bir ışığa hasrettim.
Güneşini çaldım evrenin hoyratça.
Yeryüzü acılıydı,sise boğuldu bir anda,kucakladı sımsıkı gökyüzünü.
Ve ben kayboldum vuslata eremeden,
Acımasızca yargılanmalıydım,kuruldu dar ağacı.
Kimsesizliğim kadar saygınlığımla çağrıldım.
Ve son arzumu düşündüm ilk kez.
Acımın soyadı neydi?
Acıyı görmek mi istiyorsun?
Gözlerime bak!
Dudaklarımda söyleyemediğim sana ait duyguları,
Bana her fırsatta bıraktığın yokluğunun acısını fark edeceksin.
O zaman anlayacaksın acının sende ne kadar masum durduğunu.
Ayrı yetişmiş güllerin birbirine hasreti gibi,
Umutla kurudum sensiz.
Ve sen hiç gözlerime bakıp beni sevdiğini söyleyemedin.
Oysa sırf bu kelime için kurduğum hayallerdi beni hayatta tutan
Bir boşluktan içeri girdim her gece,
Senli düşlerden sensiz karanlıklara süzülür gibi.
Ellerin nasıldı? Küçük müydüler? ve parmakların ince uzun mu?
Parmaklarını parmaklarımın arasında hissedip,
Seninle sahil boyu denizi hiç fark etmeden bir birimize bakıp yürüyemedik.
Gözlerinin yeşilinde geleceğe dair hayaller kuramadan,
sadece umut ettim gözlerini görebilmeyi.
Ve o gözlerinde ki ışıltıyla karanlık gecelerime yol göstermeni istedim.
Acıyı görmek mi istiyorsun.
Gözlerime bak!
Ve yaşanmamış boşa geçen anların hüzünlü şiir'ini oku,
Kirpiklerinden sıyrılıp yanaklarına düşen dizelerimde.
Bensiz yattığın o yataklarda benli hayaller kurma artık.
Sabahlara merhaba derken beni seven bir şair var deyip gurur duy sadece.
Ve hiç bilme o şairin senin için her gün defalarca öldüğünü.
Ve bil ki insan sevdiğiyle beraber olacak mahşerde.
Tek avuntum bu şimdilik.
Dünyada olamadığım anları mahşere bıraktım ben,
Ben seni bu dünyalık mı sevdim sandın?
Ölüm'müş,terk edilişmiş umurumda değil,gelme istersen.
Nasılsa bir gün hayat biletimi kestiğinde,
Kavuşma vakti olacak benim için ölüm.
Dudaklarımda ki acı tat?
Yoksa acı bir tebessüm mü olacak sana ulaşmayı beklemek?
Ne yazık hiç bilemeyeceğim.
Acıyı görmek mi istiyorsun?
Gözlerime bak!
Sen uzakta çok uzakta
Bensiz bir yaşamın anlamsız günlerini yaşamaktasın,
Benim gibi.
Seni seviyorum,
Gerçeğin ta kendisi bu iki kelime,
Sırf dudaklardan çıkması istenen değil de
İçimde taa içimde senin için atan bir kalbin feryadı,
Haykırışı bu sevdiğim.
Sana ulaşamasam da,
Biliyorum ki zavallı kalbim
Sana ait her şeyi saklıyor en gizli yerlerinde
Kanlı ve uykusuz gözyaşlarımın
Her gece aynalardan süzülmesi gibi acı veriyor uzaklarda oluşun.
Biliyorum beni sevdiğini
Acıyı tattığını da benden uzaklarda
Ama hiç bana sana ait bir şeyi vermedin?
Acı tek taraflı olsaydı,
Ne yürek dayanırdı ne yaşamın bir anlamı olurdu.
Ama yokluk kötü sevdiğim.
Bir beden olmak isteyen yüreklerde ayrı ayrı yaşamak kötü.
Sana her fırsatta koşmak isterken beni durdurmaların,
Yüzüne hasret kaldığım günlerde
Beni ısrarla kırışlarını hiç anlamış değilim.
Eminim yine okuyunca bu şiirimi büzeceksin dudaklarını
Ve eminim ağlayacaksın.
Ağlamak seni ben yapar sevdiğim
Ve beni sen yapanda içimde senin için yanan bir kalple yaşamak.
Her gün Üsküdar’da oturup kendimi dinlerim
Oysa konuşan sendin hep benimle,
Ne martıların vapurlara takılışı,
Ne işportacıların bağırışıydı fark ettiğim.
Ben denizi seyrederken gözlerinde boğulmayı sevdim.
Yosun tuttu gözyaşlarım sensizliğin dalgalarında.
Gözlerim ve ben her Üsküdar’a inişimizde
Bir gün seninle bir bankta oturup
Sadece ve sadece hiç konuşmadan gözlerine bakmak istedik.
Kaç zamandır bir hüzün dolaşıyor odamda.
Duvarlar bir şeyler söylüyor sanki
Adım adım yok oluşumu izliyorum
Her batan güneşin karanlığı getirmesiyle.
Sabahlara kadar uykusuz gözlerimle uzaklara,
karanlıklara bakıyorum mütemediyen
Kayan her yıldızda tek bir şey diliyorum?
Ve Senin için yalvardığım namazlarda secdeye kapanıp
Rabbime ettiğim dualarım,
Tuttuğum dilekle aynı olması ve sonra umudumu yitirmeden
Rabbimin bir bildiği var deyip
Kabul olmadığında dualarımın
Tekrar tekrar yalvarmalarım.
Seni okyanusların diplerinde
Bir midyenin içinde ki
İnciyi görme ihtimalimin olmadığı gibi kabul ettim aşkım
Ve seni hiç ulaşılamayacak dağların zirvesinde
Koklayamayacağım bir çiçek olduğunu fark ettiğimde
Tek bir şey düşündüm?
Dokunamadan tenine,
Öpemeden öpülesi dudaklarını mahşere erteledim vuslatı.
Ben o kargaşada ne yaparım bilmem ama
İnsan mahşerde sevdiğiyle beraberdir derler
Seni seviyorum meleğim.
Acımasız olan ne sensin ne de ben,
Bize gümüş tepsiyle sunulan hüzünlü bir hayat sadece
Ve kabul etmesi zor olan bu ayrılıklara katlanmak sanırım.
İnsan yaşamın değerini
Yüzü ve kalbi güldüğünde anlıyor
Anlıyor ki ölüm sadece toprağa girmek değil
Ve nefesi kesilene kadar yaşadığı her şeyin
Gözlerinin önünden geçmesi değil.
Ölüm sensizliğin sadece yaşarken verilen cezası sevdiğim.
Seni bulduğumda sevgi anlam kazandı
Her anımsadığımda yaşamamım oldu gülüşlerin
Hiç tükenmedi içimde senin için yanan ateş
Ve ben o ateşle yanmayı,
Sırf seni sevmek olduğu için
İnan bana çok sevdim.
Eğer yanımda olsaydın
Yaşama daha bir sıkı sarılacaktım..
Şimdi ölüm ne anlam taşıyor?
Yaşamak ne anlam?
Hiç anlayamayacağım
Sensiz bedenim toprağa girmedikçe
Yabancı..
