Savasin en kanli gunlerinden biri.. Asker, en iyi
arkadasinin az ileride kanlar icinde yere dustugunu gordu.
Insanin basini bir saniye bile siperin
uzerinde tutamayacagi ates yagmuru altindaydilar.
Asker tegmene kostu ve:
- Tegmenim, firlayip arkadasimi alip gelebilir
miyim?..
- Delirdin mi? der gibi bakti tegmen... Gitmeye deger mi?.
Arkadasin delik desik olmus... Büyük olasilikla
ölmüstür bile.. Kendi hayatini da tehlikeye atma sakin.
- Asker israr etti ve tegmen "Peki" dedi..
"Git o zaman." Inanilmasi güc bir mucize.. Asker o
korkunc ates yagmuru altinda arkadasina ulasti. Onu
sirtina aldi ve kosa kosa döndu..
Birlikte siperin icine yuvarlandilar. Tegmen, kanlar icindeki askeri muayene etti..
Sonra onu sipere tasiyan arkadasina döndü:
- Sana degmez, hayatini tehlikeye atmana degmez, demistim.
Bu zaten ölmüs..
- Degdi tegmenim. dedi asker..
- Nasil degdi? dedi tegmen.. Bu adam ölmüs
görmüyor musun?..
- Gene de degdi komutanim.. Cünkü yanina ulastigimda henüz sagdi..
Onun son sözlerini duymak, dünyaya bedeldi benim icin..
Ve arkadasinin son sözlerini hickirarak tekrarladi:
Gelecegini biliyordum!.. demisti arkadasi...
Gelecegini biliyordum!..
|
