Bugün sensizliğin 365. günü. Sen olmadan geçen 1 yılın sonundayım. Sen gideli tam 1 yıl geçti ama sewdan kalbimden hiçbirzaman silinmedi. Sanki sendin bu canın yaratıcısı, sendin bu bedenin yarısı. Yoktu benim senden öncem, geçen 17 yıl bana ait deildi ve yaşanmamıştı. Sen yeni bir başlangıç, bir milattın benim için ve herşeyiydin kalbimin. Seninle olmak istedim herzaman, enbüyük ve tek korkumdu sensizlik. Sensiz nasıl yaşamıştım ben daha önce? Bundan sonra yaşayamazdım heralde. Evet sen gideli 1 yıl oldu. Benden hatta bu şehirden gitmiştin belki ama kalbimden hiçbirzaman gitmedin. Sen bilmesende herzaman ben senin yanındayıdım, sense benim içimde. Böyle avuttum kendimi, o bilmese bile hala içimde sevgisi dedim. Biliyorum bundan sonra birdaha seninle olmak imkansız belki, ama ilk gittiğinde sensizlikde benim için imkansızdı. Demekki imkansız die bişi yokmuş ben sensiz 365 gün yaşamışım. Alışıo insan yalnız yaşamaya sevdiğinden uzak, mutsuz olmaya ama birtek alışamıyor haksız yere suçlanmaya, terkedilmeye. Böyle olmamılıydı sonumuz, böyle bitememeliydi aşkımız yada biz. Alışmak kolay mı sensizliğe, dün yanındayken bugün gitmelere? Senin yanındayken yoktu zamanın önemi ama senden sonra anladım zamanın önemini. Çünkü çok zordu seni beklemek günlerce, haftalarca, aylarca hatta 1 yıl boyunca beklemek. Şimdi sen yoksun yanımda, resmin bana senden tek hatıra. Şimdi enbüyük dost bana. Beni üzmeyen, ağlatmayan vede hiçbirzaman terkedip gitmeyen bir dost. 1 yıl geçti bebeğim sen yoksun yine. Yoksun yanımda ama hayalini kurmak seni düşünmek sana bunları yazmak bile güzel. Keşke böyle olmasaydı sonumuz, keşke böyle terketmeseydin. KEŞKE HEP SEVSEYDİK BİRBİRİMİZİ. Tıpkı benim yaptığım gibi...
Aykut ÇAR |
