GÖZLERİNİZİ KAPADINIZ, ALTMIŞA KADAR SAYIN İÇİNİZDEN… ACABA BU BİR DAKİKADA NELER OLMUŞ OLABİLİR?
DOĞUMLAR, ÖLÜMLER, HASTALIKLAR TABİİ AFETLER, YANGINLAR, SELLER, BOĞULANLAR…
DÜNYANIN DİĞER UCUNDA SANİYEDE BİR AÇLIKTAN ÖLENLER VARKEN, BAŞKA BİR BÖLGESİNDE ŞİŞMANLIKTAN PATLAMAK ÜZERE OLANLAR!..
DÜNYA ŞAKÜLÜ KAYMIŞ BİR DUVAR GİBİ… ÖLÇÜSÜZ, DENGESİZ, ENDASESİZ!...
YIL 2004 EKİM YER FİLİSTİN…
Adı iman el-hams ve onüç yaşında…
Elinde beslenme, sırtında kitap çantası…
Okula gidiyordu. Annesi kapkara saçlarını taramış,yandan iki örük yapmış, yanağına bir öpücük kondurmuş, saçlarını sıvazlamış ve uğurlamış!..
İsrailli asker anlatıyor…
“ Filistinli kız, elinde çantasıyla mevziiye yaklaşıyordu. Askerler ateş açınca kaçmaya başladı. Ancak fazla gidemeden vurulup yere kapaklandı. Subayımız yerde yatan kıza yaklaşıp başına iki el ateş etti. Bununla da yetinmeyip tüfeği otomatiğe alarak şarjörü zaten ölmüş olan kızın üzerine boşalttı. Durması için seslendik, ama bize kulak vermedi. Gördüğümüz sahne çok kötüydü ve içimizi yaraladı. Bir kız çocuğuna böyle saldırmak hepimizi kirletti.”
VE YIL 2005…
Kasım ayında, bu subay berat etti; mahkeme onun durumunu “kendini savunma” şeklinde tarif etti ve masum silahsız küçücük bir çocuğun vahşice öldürülüşü “normal” karşılandı..
İman el-hams’ı son yolculuğuna sevenleri uğurladı. Her şeyin bittiği, insanın canının iyice yandığı, sözün, yazının, dünya tarihinde yazılmış bütün metinlerin anlamsız kaldığı zamanlar olur. İşte bu zaman öyle bir zamandır. Yazılan şiirlerin romanların, söylenen türkülerin, dizinle notların, çalınan davulların, güzel gelinlik ve damatlıklarıyla geleceğe uğurlana gençlerin, kiraz ağacının, süsenlerin, ırmak burgaçlarının, sözün, sazın, oyanın, sevginin, fısıldanan aşk sözlerinin… Kurşunlandığı zamandır.
Öğrencilerin su mataralarının, sıvanan saçlarının, iki örük saçların, ders kitaplarının, Mahmut dervişin şiirlerinin, yanağa konulan öpücüklerin, anne sıcaklığının, kardeş sıcaklığının, baba şefkatinin, akşamları birlikte yenilen yemeklerin, hafta sonu kahvaltılarının, çocukların dostu köpeklerin, kedilerin, kuşların, akvaryumdaki balıkların, oyuncakların, atlanan iplerin, misketlerin, yere çizilip oynanan çizgi oyununun, duvarlara asılan fotoğrafların, loğusa odasının, hamilelik günlerinin, karna içerden atılan tekmelerin, uykusuzlukların, pişiklerin, bebek kokusunun, armağanların, sıcacık bebe yatağının, dedelerin coşkusunun, ninelerin sevincinin, emeğimizin, ekmeğimizin… Kurşuna dizildiği zamandır…
“iman el-hams şimdi uyuyor. Biliyorum kurşunların girdiği yer çok acıyordur. Ama rahat uyu iman el-hams, rahat uyu!.. taa buradan sana baba şefkati, kardeş şefkati, dost şefkati, anne şefkati… Yolluyorum.
Rahat uyu iman el-hams, ellerinden, gözlerinden, yüreğinden öpüyorum. Rahat uyu iman el-hams, kanayan kurşun yaralarından öpüyorum.
|
