Yetkili, yetkisiz
açılan her ağız
gelecekten söz ederken,
“çocuklarımız” diyor.
Paneller, söyleşiler,
uzun-kısa metrajlı filmler
çocuklarımızın sahipsiz olduğundan
ya da sahipsiz çocuklardan bahsediyor.
Sokak çocuklarından yola çıkıp
simgesel öğeler üstünde duruyor,
çocukları sokaklardan,
sokakları çocuklardan
nasıl koruyacağımızı hesaplıyor,
elimizden geldiği,
dilimizin döndüğünce yazıp,
söylüyoruz…
“Gelecek” kavramını
ya yanlış anlamışız,
ya da öğretenler bilememiş…
Farkındaysanız aslında “şaşkınız…”
Çocukları kendimizden de korumalıyız.
Eğitim parklarında,
çocuk odalarında
ya da adı ne olursa olsun
benzer yerlerde
onlara eğitim verirken,
bağımlılıklarından kurtarmaya çalışırken,
odanın köşesindeki ekranın
“ tinerden daha büyük”
tehlike yarattığının farkına varamıyoruz.
“Ağa”lı, “silah”lı,
katillerin “kahraman” gösterildiği
dizilerden haberdarız.
Ama değil tepki göstermek
çocuklarımızdan önce
ekran başına “biz koşuyoruz!”
“Beğenmiyorsanız, seyretmeyin kardeşim!”ciler
raiting uğruna
seslerini yükseltir ve biz de boyun eğerken
tinerden daha pis bir koku
ülkeye yayılıyor.
Fark etmiyoruz!
Türkiye “Ben yaptım, oldu”cular
ülkesi oldu.
Diyelim ki onlara çare bulduk,
bir başka tarafı elimizde kalıyor bu ekranın.
“Futbol Ölüm Kalım Meselesidir (!)”
Belki uzun zamandır var,
belki de yeni…
Ama ben ilk defa gördüm,
çünkü birçoğunuzun yaptığı gibi,
çaresiz kaldığım için
pek televizyon seyretmiyorum.
Bir reklamdan söz ediyorum.
Daha doğrusu,
bir “şiddete davet filmi”nden.
Otuz beş, kırk saniye,
ama ekrandan
“her eve atılan bir kurşun” gibi…
Dramatik bir sahneyle başlıyor
reklam filmi.
Yaşlı bir adam hastanede
yoğun bakım ünitesine bağlanmış,
yatıyor.
Yanında, çocukları olduğu anlaşılan
genç insanlar…
Belli ki artık ümit kesilmiş,
babalarının ölümünü bekliyorlar.
İhtiyar, gözü zorlukla açıyor.
Son sözlerini söylemek için,
dudaklarını kıpırdatıyor,
kulağını ona yaklaştıran oğluna güçlükle,
“Maç ne oldu?” diyor.
Oğlu “Biz kazandık” diyor, mutluluğu sesinde…
Yaşlı adam son nefesini veriyor,
bağlı olduğu cihaz,
filmlerden alışık olduğumuz
o düz sesi veriyor.
Ekranda bir yazı beliriyor.
Ve fondaki ses, yazıyı okuyor:
“Futbol bir oyun değil, ölüm-kalım meselesidir!”
Bir spor gazetesinin reklamı bu.
Eminim ki
bu reklamı
yapan, yazar, oynayan herkes
çocukları çok seviyor.
Toplumsal sorunlara karşı
duyarlılar mutlaka.
Ama attıkları kurşunun
toplumu nasıl yaraladığını
bilmiyorlar demeyeceğim,
görmezlikten geliyorlar.
Biz de susuyoruz.
Biz, sevmeyi
galiba “bilmiyoruz”….
|
