Zaman ne ilginç şeydi. Her şey ona bağlı, her şeyi yöneten, herkesi değiştiren ve her şeyden daha değerli bir şey. Onu ölçmek ne büyük bir onurdu. Geniş kubbemsi kafasındaki, salise kadar ince kum taneleri daracık belinden teker teker aşağı düşerken bunları düşündü kum saati. Her bir kum tanesi düşerken değişiyordu evren. Değiştiren zaman olsa bile, onu ölçerken kendini onun sağ kolu gibi hissediyordu. Hatta sanki evreni değiştiren sadece bedeninden düşen kum tanelerinin gücüydü. Bunları hissederek gururlanırken sert bir cismin bedenine değmesiyle irkildi. Devilean odasındaki kum saatine sert bir yumruk geçirip masadan aşağı attı. İncecik camdan yapılmış saat parçalanırken evrenin hükümdarı kum taneleri yerlere saçıldı. Hareket etmedi o andan itibaren hiçbir kum tanesi. Ölü kum saati o saniyeden sonra zamanın çürüttüğü hiçbir şeyin hesabını tutamadı.
Devilean’ın nefreti gözünü bürümüştü. Nefreti öylesine büyüktü ki artık hiçbir şeyden korkmuyordu. Eğer bu nefreti ve getirdiği korkusuzluğu zaman bilse, imrenirdi ona. Belki de zaman böyle bir güce sahip olabilmek için Devilean’a milyarlarca kum tanesi verirdi. Ama zaman sabrı tercih ederdi. Yavaş yavaş yok etmeyi. Yok ederken haz almayı… Devilean ise onu sinirlendiren şeyi bir anda yok etmeyi arzuluyordu. İyi ki Devilean “zaman” değildi. Yoksa evrenin tarihi sadece bir saniye olurdu. Öyleyse bu ne büyük bir talih ve tesadüftü; zamanın zaman, Devilean’ın ise Devilean olması… Böylesine ince bir tesadüf ancak bir tanrının varlığında olabilirdi. Demek ki tanrı vardı. Devilean’dan daha korkusuz zamandan daha sabırlı biri… Peki böyle bir tanrı tarafından yönetilirken öfke duymak niyeydi?
Ömer Yolal
|
