Sen bırakıp gitmelerin prensi, ben bitip tükenmeyen beklemelerin esiri…
Geceler boyu 4 duvar arsında ve yalnız, saatin tıkırtılarını dinleyerek geçirdim zamanı.
‘geleceğim’ demeseydin, daha az acırdı içim.
O unut böylesine zor kıldı hayatımı…
Hangi yola vursam başımı, hangi yolculuğa çıksam, seni arayışların içinde buluyorum kendimi fark etmeden.
Kendimle kalmak isterken bakıyorum ki, senin peşindeyim, seni arıyorum.
Sonsuz bir arayış bekli de, ömrümü seni bulamadan tamamlayabileceğimi de biliyorum.
Her gidişinde bir parça götürdün benden.Her gidişinde yüreğimde bıçak izleri kaldı.
Acımla yaşamayı yeni yeni öğrenirken hep yeniden çıktın karşıma.
Her gelişin yeniledi beni.Acılarım küllendi, yüreğimdeki yaralar kapandı.
İnsafsız olduğunu düşünüyorum bazen.
Giderken beni ne hale getirdiğini hiç düşünmedin.
Öylesine kararlıydın ki, sana dur bile demeye fırsat bırakmadın.
Bazen de yalancısın.Benimle sonsuza kadar kalacağını söylemiştin, inanmıştım.
Yanımdan ayrılmayacaktın, kanmıştım.Tutmadın sözünü…
Zaman inanılmaz bir hızla akıp geçiyor ve ben sensiz günlerimi sayıyorum.
Sensiz ve yaşanmamış günlerimi…
Oysa senin kıymetini bildim ben.Kırmadım, incitmedim seni.
Bir tek gün bile yalnız bırakmadım.
Benimle olup olmadığını umursamadan, seni yaşattım içimde, bıkmadım.
Dikkatliydim, duyarlıydım.Bir tek kötü söz söylemedim hakkında, tek bir şikayette bulunmadım.
Gidişlerine hep bir kılıf uydurdum kendimce.
İstedim ki, senin bu kadar vurdumduymaz olduğunu bilmesinler.
İstedim ki, senin bu kadar kolay bırakıp gittiğini duymasınlar.
Hangi iklimde hüküm sürüyorsun şimdi, hangi sevdanın kahramanısın?
Kimin yüreğinde ilan ettin iktidarını?
Söylesene ey aşk tutacak mısın verdiğin sözü?
Gelecek misin?
Beni bu baharda sensiz yaşamaktan kurtaracak mısın?
Mehmet Coşkundeniz |
