| DOSTLAR, BİR HADİSEYE DİKKATİNİZ ÇEKERİM |
|
Selamun aleykum değerli dostlar.
Size, geçen zamanda şahit olduğum ve fakiri derinden sarsan bir olayı aktarayım müsadenizle.
***
Çok değerli muhterem bir kardeşimiz vardır. Genç yaşına rağmen eriştiği velayet makamı yüzünden okunuyordu. Konuşması, halleri, tebessümleri doyumsuz bir kişiydi. Şu an da yaşı da, 38-40 arasıdır.
Bu değerli kardeşimiz erken yaşlarda evlendi. Bir çocuğu oldu. Evladı da, tıpkı babası gibi, halim selim. Ancak ikinci çocuğu uzun süre olmadı. Bu birinci çocuk, 4,5 yaşında iken vefat etti. İlahi takdir işte. Verende O, alanda O.
Burada, kısa bir hatırlatmada bulunmakta fayda var sanıyorum:
Hepimizin çocuğu var, onları severiz, bağırlarımıza basar, en iyi şekilde yetişmesi için titizlik gösteririz. Canımızdan kanımızdan bir parçadır onlar. Ayaklarına diken batsa, bizim biryerimizden birşeyler kopar. Belki bekar kardeşlerimiz henüz bunu pek anlamayabilir ama, evladı olanlar sanırım çok iyi anlayacaktır. Rabbim evlad bekleyenlere salih ve hayırlı evlatlar lütfeylesin.
İşte, bu değerli kardeşimizin vefat eden evladının cenazesine katıldık.
Yakınlarına baktım. İçlerinde, canhıraş bağrışanlar, oldu mu olmadı mı (!) feryadlarına girenler, neler neler, herkes toplanmıştı.
Fakir, birde kardeşimize dikkat çektim. Baktım ki, boynunu bükmüş, cân-ı ciğeri ola evladı musallâda yatmış, kendisi öylece bekliyor dalgın vaziyette. Dudakları birşeyler mırıldıyordu. Öyle, diğerleri gibi ferayd figan bir yana bu kadr sessiz olması ve öylece bekler vaziyette bir şeyler mırıldanmasını merak ettim. Yanına yaklaştım arkasında ve sağına geçtim. Gözleri hafif sıkılmış vaziyette, kapalıyıdı. Beki inanmayacaksınız ama belli belirsiz tebessüm eder hali vardı.
Neler mırıldandığına bakayım deyip, kulkağımı fazla belli etmeden yaklaştırarak dinlemeye başladım.
O ne vecd, o ne tevekkül. Rabbim! Kanım dondu:
"Sübhanallah, sübhanallah, sübhanallah" diyor arada bir "Elhamdülillah" diye ekliyordu.
"Nerede ve ne halde olursan ol, Rabbin seninle! Sen kiminlesin?" fermanını dinlemiş ve teslim olmuş bir gönül ile, "Rabbi ile beraber olma haline ermek demek, herhalde bu olmalı" diye düşündüm o an. Ne yorum yapmaya mecal bırakıyor, ne de başka bir şey. Eminim böylesi manzarayı sizde görseydiniz, aynen düşünürdünüz.
***
Böylesi bir hale imrenmekten öte başka bir şey var mı?
Rabbim cümlemize lütfeylesin inşallah.
Her şey diyebilirsiniz; evlattır, cândır, ciğerdir, kalptir, yürektir, hasrettir, ağlanmaz mı v.s.
Elbette ağlanır... Sonuçta merhamet diye birşeyde vardır.
Fakat bu diyecekleriniz, biz gibi acizlere has şeylerdir. Ancak Hakkın sevgisine namzet olmuş kullar için pek fark etmez. Onun tek derdi varsa, varsa yoksa O'dur. Geri sevgiler ise sadece belli sınırlar içinde (!) kalbinde yer eder. Kalp alemini sonsuzlara yelken açanlar bunu daha iyi idrak edeceklerdir.
O kalp ki; oranın asıl sahibi olan, ikinci birisini gördüğünde kalpte, kıskanır, gelmez o yere. O gelmeyince de, bu sefer kalbimiz diğer mecazi sevgilerle teselli buluyor.
Sanırım mesajı anlayanlar anladı.
Allah'a emanet olunuz.
Selamun aleykum. |
|
|
|
| Şikayet et
|
|
|
Tarih: 31.08.2006 17:31 -
Okuma Sayısı: 449 -
Yazının Puanı: 10 -
Yazar:
|
|
|
|
