Arkamdaki kadınlar
Arkama bakıyorum, bir sürü kadın görüyorum, beni takip eden. Neden takip edildiğim hakkında hiç fikrim yok. Dönüp önüme tekrar yürüyorum ama bir his kurcalıyor içimi ve arkandan beni takip eden kadınlar bir şey diyor bana sanki. Dönüyorum arkama ve yine o kadınları görüyorum. Korkuyla beraber tekrar yürümeye başlıyorum. Beş altı tane kadının beni neden takip ettiğini anlayamadan, bir süre daha yürüyorum, başım önde eğik bir vaziyette. Sanki bir suç işlemişim de onlar da gizli ajanlar gibi, hiç durmadan takip ediyorlar.
İzimi kaybettirebilmek için şehrin en kalabalık sokaklarına giriyorum ama aradaki mesafe ne artıyor ne de azalıyor. Dayanamayıp duruyorum, zaten yorulmuşum da. Kafamı çaktırmadan arkaya cevirdiğimde yine o kadınları görüyorum. Ne olacaksa olsun, diyorum sonunda ve arkamı dönüyorum. Uzun bir süre bakıyorum onlara. Derken, bilmediğim bir şeyler düşünmeye başlıyorum. Kendime engel olamıyorum. Altı tane kadın… Uzun bir süre bakıyorum onlara ve en önde duran sarışın kadını anımsar gibiyim. Sanki bir filmden kesitler geçiyor gözümün önünden ama tam hatırlayamıyorum. Sonunda sarışın kadını sevdiğimi, bir zamanlar sevgilim olduğunu, onunla beraber olduğumu hatırlıyorum.
Peki diğerleri kim, yoksa onlarla da mı? Evet, onlarla da beraber olmuştum... Onları da anımsıyorum. Birlikte olduğum tüm kadınları bir arada görmek, beklide hayatımda görebileceğim en son şeydir. Nasıl oldu peki, nasıl oldu da hepsi bir araya geldi, onları bir araya toplayan ne? Yoksa bana kötü haber mi getirdiler? Yanlarına gideyim mi, diye soruyorum kendime. Altısının da bir arada olması açıkçası ürkütüyor beni. İyi bir haber verme olasılıkları gerçekten zayıf.
Hafiften kokularını alıyorum. İlk önce sarışın kadınımın kokusu geliyor. Onun bir ayrıcalığı var. Tek sarışın kadınım oydu çünkü. Sonra tek tek diğerlerinin kokularını alıyorum. Ne güzel günler yaşamışım meğersem. Yaşlandıkça uzaklaşmış o kokular… Artık tenimin o pis kokusu var üzerimde. Hiç de çıkmadı o koku. Belki de gerek duymadı. Doğru ya neden çıksın ki benden başkasını rahatsız etmiyor nasılsa.
Yanlarına gitmeliyim. Onlarla konuşmalıyım. Tek tek o eski günleri hatırlamalıyım. O günlerden kalanları paylaşmalıyım. Hiç kıpırdamadan hala bana bakıyorlar. Yanlarına gidiyorum, içimde ki korkuyla beraber. Yürüyorum, yürüyorum, yürüyorum… Uzun bir süre yürüyorum, olmuyor. Bir türlü yaklaşamıyorum. Ben ne kadar yaklaşırsam onlar da o kadar uzağa gidiyor sanki ama hep bana bakıyor, hiç yürümüyorlar ki. Koşuyorum, koşuyorum… Çok hızlı koşuyorum ama yine olmuyor. Yine yetişemiyorum. Ne kadar hızlı koşsam da bir adım bile yaklaşamıyorum kadınlarıma. Öylece orada duruyorlar, bana bakıyorlar ama ben hiç bir şey yapamıyorum. Dokunmak istiyoru, doya doya koklamak istiyorum, yapamıyorum.
Sanki benden kaçıyorlar. Okşamak istiyorum saçlarını ellerimle. Göğsüme yaslamak istiyorum teker teker ama yapamıyorum, olmuyor işte, olmuyor. Bir banka oturuyorum. İnadına mı yapıyorlar bilmiyorum ama karşımda bana bakıyorlar. Öylesine bakıyorlar. Hiç kıpırdamadan bakıyorlar. Yoruldum. Kafamı kaldırıp onlara bakacak gücüm yok. Evime gidiyorum. An ve an arkamdan geliyor tüm kadınlarım. Sanki bana işkence yapıyorlar. Uzaktan benim ölümümü seyrediyorlar sanki. Yatağıma uzanıyorum. Uyumalıyım ama onlar yine oradalar, bana bakıyorlar. Öldürüyorlar beni. Uyuyorum...
Teşekkürlerim sana Göksu. |
